Μάχη του περάσματος Χουλάο (621 μ.Χ): Μια από τις σημαντικότερες μάχες στην ιστορία της Κίνας.

‘Yστερα από αιώνες διαχωρισμού, βαρβαρικών εισβολών και εφήμερων δυναστειών που ήταν ανίκανες να επεκτείνουν την ηγεμονία τους σε ολόκληρη την Κίνα, η ισχυρή δυναστεία των Σούι κατάφερε το 589 να δημιουργήσει εκ νέου την αυτοκρατορία υπό τη σθεναρή καθοδήγηση του Γιανγκ Τζιάν (581-604), ο οποίος μετά τον θάνατό του ονομάστηκε Γουέν. 

Σε αντίθεση με τις άλλες οικογένειες που γνώρισαν μεγάλες περιόδους ισχύος και σταθερότητας πριν παρακμάσουν, η δυναστεία των Σούι γνώρισε τη μέγιστη αίγλη, την παρακμή και την καταστροφή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γιου του Γουέν, του αυτοκράτορα Γιανγκ. Τα μεγαλεπήβολα σχέδιά του, η δημιουργία μιας νέας πρωτεύουσας στο Λουογιάνγκ, η διεύρυνση του Μεγάλου Καναλιού, η απασχόληση πολυάριθμων υπηκόων σε κοπιαστικές εργασίες και κυρίως οι δαπανηρότατες και καταστροφικές εκστρατείες στην Κορέα, προξένησαν δυσαρέσκεια στον λαό η οποία σύντομα μετατράπηκε σε εξέγερση.

Όταν πέθανε ο αυτοκράτορας Γιανγκ δεν υφίστατο ουσιαστικά κάποια αναγνωρισμένη αρχή στην Κίνα, αλλά μόνον εννέα ανταγωνιστές για την ανάληψη της εξουσίας, οι οποίοι συγκροτούσαν τοπικούς στρατούς. Σε άλλες εποχές αυτή η κατάσταση αναρχίας θα διαρκούσε για μερικές γενιές, αλλά σε αυτή την περίπτωση αναδύθηκε μια οικογένεια με εξαιρετικούς άνδρες και ως προς τα στρατιωτικά τους χαρίσματα και ως προς τις διπλωματικές τους ικανότητες, η οποία εξομάλυνε την κατάσταση μέσα σε λίγα χρόνια: η δυναστεία των Τανγκ.

Χάρτης της εκστρατείας Luoyang-Hulao

Ο Λι Γιουάν, ο αρχηγός της οικογένειας, ήταν ο κυβερνήτης του Σανσί, κατοικούσε στο Ταγιουάν και είχε υπό τον έλεγχό του μια περιοχή που βρισκόταν ανάμεσα στον μέσο ρου του Κίτρινου Ποταμού και στα όρη Ταϊχάνγκ, περίπου στα βορειοανατολικά της Κίνας. Ο Λι Γιουάν, τον οποίο προέτρεψε να αναλάβει δράση ο νεαρός γιος του, Λι Σιμίν, το «μυαλό» της οικογενείας, δεν άργησε να επιβάλει την κυριαρχία του και στους άλλους πολέμαρχους που κυριαρχούσαν στον άνω ρου του Κίτρινου Ποταμού και του ποταμού Γουέι. 

Ο Λι Σιμίν, παρόλο που ήταν μόνο δεκαοκτώ ετών, ανέλαβε τη διοίκηση των στρατευμάτων και κατάφερε να κατακτήσει το Τσανγκάν, το οποίο ήταν, μαζί με το Λουογιάνγκ, πρωτεύουσα της κινεζικής αυτοκρατορίας. Ωστόσο, οι αντίπαλοί του δεν ήταν κατώτεροι.Στην ανατολική πλευρά της πεδιάδας του Κίτρινου Ποταμού, τρεις πολέμαρχοι διεκδικούσαν την εξουσία: ο Λι Μι στη Χενάν, ο Γουόνγκ Σιτσόνγκ γύρω από την πρωτεύουσα Λουογιάνγκ, και ο Ντόου Τζιαντέ στο Χομπέι. 

Ο Λι Μι έμοιαζε να είναι ο ισχυρότερος: τα στρατεύματά του πολιόρκησαν το Λουογιάνγκ μεταξύ του θέρους και του φθινοπώρου του 618, έως ότου ο λαός του Γουόνγκ Σιτσόνγκ να οδηγηθεί στην έξοδο λόγω του λιμού. Ωστόσο, τελικά ηττήθηκε από τον στρατό του αντιπάλου του και αναγκάστηκε να αποχωρήσει στο Τσανγκάν. Ταυτόχρονα, ο Λι Σιμίν προσπαθούσε να αποκτήσει τον έλεγχο της άνω κοιλάδας του Κίτρινου Ποταμού και του παραποτάμου του Γουέι, επιτιθέμενος στον δυτικότερο πολέμαρχο, τον Σούε Τζου, ηγεμόνα του Κανσού. 

Ανάγλυφο του φορτιστή του Li Shimin Saluzi , ένα από τα ” Six Steeds of Zhao Mausoleum ” του  Yan Liben . 
Το ανάγλυφο δείχνει ένα περιστατικό κατά τη διάρκεια της Μάχης των λόφων Mang, την τελευταία προσπάθεια του Wang να σπάσει την πολιορκία του Luoyang, όταν το άλογο χτυπήθηκε στο στήθος από ένα βέλος.

Ο τελευταίος κέρδισε τον Λι Σιμίν στο Τσιανσουιγιουάν, στις 6 Αυγούστου του 618. Αμέσως μετά τη νίκη αυτή, ο Σου Τζου πέθανε από φυσικό θάνατο και η ηγεμονία του πέρασε στον γιο του Σούε Ρενγκάο. Αυτή η ήττα, η υπαιτιότητα της οποίας αποδόθηκε στους στρατηγούς του, επειδή δεν κατάφεραν να εκτελέσουν τις εντολές του, κατέστησε τον Λι Σιμίν πολύ πιο προσεκτικό και συνετό σε σχέση με την τακτική του. Έναν μήνα μετά την ήττα εισέβαλε ξανά στο Κανσού και εγκατέστησε ένα οχυρωμένο στρατόπεδο κοντά στην πόλη Καοτζί. 

Από αυτό το σημείο έστειλε μονάδες για να απασχολήσουν τον εχθρό με ακροβολισμούς, αλλά απέφυγε τη μάχη σε μεγάλη κλίμακα. Ύστερα από εξήντα ημέρες, ο στρατός του Σούε Ρενγκάο, χωρίς προμήθειες, άρχισε να διασκορπίζεται, με έναν όλο και μεγαλύτερο αριθμό τμημάτων να αυτομολούν στους Τανγκ. Αυτήν τη χρονική στιγμή ο Λι Σιμίν δέχτηκε να συγκρουστεί με τον εχθρό, τον οποίο κατατρόπωσε στη δεύτερη μάχη του Τσιανσουιγιουάν, στις 29 Νοεμβρίου.

 Ήδη από την επόμενη ημέρα ο Σούε Ρενγκάο συνθηκολόγησε, παρα δίδοντας όλη τη δυτική πλευρά της Κίνας στον νικητή. Καιρός ήταν, επειδή οι στρατιές του ηγεμόνα του βορρά Λιου Γουτζόου είχαν εισβάλει στις κτήσεις των Τανγκ κατακτώντας τη βάση του Ταγιουάν και είχαν κατέβει τον ποταμό Φεν έως τη συμβολή του με τον Κίτρινο Ποταμό. Η ίδια η πόλη του Τσανγκάν απειλούνταν από την επίθεσή τους. Οι στρατιές του Λιου Γουτζόου σύντομα βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση, με κομμένες τις γραμμές επικοινωνίας τους από το ιππικό των αντιπάλων, και άρχισαν να οπισθοχωρούν προς τον βορρά. 

Σε αυτό το σημείο ο Λι Σιμίν αιφνιδίασε τα διάφορα σώματα της στρατιάς των αντιπάλων του, τα διασκόρπισε κατά μήκος της οδού που οδηγεί στο Ταγιουάν και τα κατατρόπωσε σε μια σειρά συγκρούσεων, οι οποίες διήρκεσαν από τα τέλη Μαΐου έως τις αρχές Ιουνίου του 620. Ο Λιου Γουτζόου εγκατέλειψε τις διεκδικήσεις του, βρήκε καταφύγιο σε κάποιες τουρκικές συμμαχικές φυλές και έπαψε να αποτελεί κίνδυνο.

Αφού εξασφάλισε τα μετόπισθεν κατατροπώνοντας τους πολεμάρχους που δρούσαν δυτικά και βόρεια των εδαφών του, ο Λι Σιμίν, τον Αύγουστο του 620, στράφηκε προς τη Λουογιάνγκ, τη δεύτερη πόλη που ήταν πρωτεύουσα της Κίνας όπου ακόμη κυβερνούσε ο Γουόνγκ Σιτσόνγκ. Ύστερα από μια σειρά ελασσόνων συγκρούσεων, όλα τα στενά και οι στρατηγικές περιοχές γύρω από την πρωτεύουσα παραδόθηκαν στους Τανγκ.

 Ύστερα από την αποτυχημένη έξοδο της 11ης Μαρτίου του 621, ο Γουόνγκ κάλεσε σε βοήθεια τον Ντόου Τζιαντέ, ο οποίος έως εκείνη τη στιγμή δεν είχε συμμετάσχει στις συγκρούσεις για την εξουσία, φροντίζοντας να παγιώσει τις κτήσεις του στο Χομπέι, όπου είχε ιδρύσει τη δυναστεία Σία. Κατόπιν υποδείξεως του συμβούλου του, Λιου Μπιν, ο Ντόου Τζιαντέ δέχτηκε την αίτηση για βοήθεια, αλλά κινήθηκε ύστερα από αρκετούς μήνες, ελπίζοντας ότι οι δυνάμεις του Λι Σιμίν και του Γουόνγκ Σιτσόνγκ θα φθείρονταν αμοιβαία, επιτρέποντάς του να παίξει τον ρόλο του τρίτου προσώπου που απολαμβάνει τη νίκη. 

Χάρτης της βόρειας Κίνας κατά τη μετάβαση από το Sui στο Tang, με τους κύριους διεκδικητές του θρόνου και τις κύριες στρατιωτικές επιχειρήσεις

Ο Ντόου Τζιαντέ κινητοποιήθηκε μόλις τον Απρίλιο του 621, προελαύνοντας με πολύ μεγάλη προσοχή, οδηγώντας κατά μήκος της νότιας όχθης του Κίτρινου Ποταμού στρατό 100.000 ανδρών, τον οποίο συνόδευαν λέμβοι και φορτηγίδες με εφόδια. Ο κίνδυνος για τους Τανγκ ήταν μεγάλος, αλλά ο Λι Σιμίν δεν εγκατέλειψε την πολιορκία. Σε απόσταση 60 μιλίων από τη Λουογιάνγκ βρισκόταν ένα στενό πέρασμα το οποίο ήταν κατάλληλο για αμυντική θέση, το στενό του Χουλάο. 

Σε αυτό το σημείο, οι λόφοι που σχηματίζονται από ασβεστούχο πηλό και εκτείνονται προς τα ανατολικά και κατά μήκος της νότιας όχθης του Κίτρινου Ποταμού καταλήγουν απότομα σε ένα ρυάκι που ονομάζεται Σου Σούι. Το ρεύμα του νερού είχε δημιουργήσει στενή κοιλάδα στο σχηματισμένο από ασβεστούχο πηλό υψίπεδο, η οποία πλαισιώνεται και στις δύο πλευρές της από απόκρημνους βράχους. Ο δρόμος που οδηγεί από τα ανατολικά στο Λουογιάνγκ εισέρχεται σε αυτό το φαράγγι, περνώντας το ρυάκι Σου Σούι κοντά στην ομώνυμη πόλη πριν να εισχωρήσει στην περιοχή με τους λόφους μέσω στενού περάσματος ανάμεσα σε γκρεμούς. 

Στις 22 Απριλίου του 621, ο Λι Σιμίν τοποθέτησε τον στρατό του στους λόφους που δέσποζαν πάνω από το φαράγγι, κλείνοντας το πέρασμα στον στρατό των Σία, ο οποίος δεν είχε άλλη λύση από το να στρατοπεδεύσει σε απόσταση 10 μιλίων από το πέρασμα. Δημιουργήθηκε με αυτόν τον τρόπο μια στάσιμη κατάσταση, καθώς για πάνω από έναν μήνα ούτε ο Λι Σιμίν έδειχνε να θέλει να παραχωρήσει το στενό αλλά ούτε κι ο Ντόου Τζιαντέ κατάφερνε να τον αναγκάσει να πολεμήσει περικυκλώνοντάς τη θέση του. 

Στην πραγματικότητα, εάν ο άρχοντας του Χομπέι είχε προσπαθήσει να κάνει κυκλωτική κίνηση, θα έπρεπε να αφήσει εκτεθειμένα τα εφόδια τα οποία μετέφερε ο στόλος μέσω του ποταμού. Γύρω στα μέσα Μαΐου, ο Λι Σιμίν κατάφερε να κάνει τον αντίπαλό του να εξαπολύσει κατά μέτωπον επίθεση. Προσποιούμενος ότι κρατούσε το στενό χωρίς πολλή προσοχή, οδήγησε τον Ντόου Τζιαντέ να εισχωρήσει στη δύσκολη κοιλάδα. 

Ο Ντόου υπολόγιζε ότι θα αιφνιδίαζε τους φρουρούς Τανγκ, όταν στις 28 Μαΐου κατέβηκε διαμέσου πολλών μονοπατιών στην κοιλάδα. Όταν όμως ανακάλυψε ότι τόσο ο οικισμός όσο και τα γύρω υψώματα διέθεταν πολύ περισσότερους φρουρούς από ό,τι είχε προβλέψει, παρέταξε τον στρατό του κατά μήκος της δεξιάς όχθης του χειμάρρου, μεταξύ του Κίτρινου Ποταμού στον βορρά και της βραχώδους προεξοχής που ονομάζεται Βουνό της Καρακάξας στον νότο. 

Για άλλη μια φορά ο Λι Σιμίν δεν δέχτηκε να συγκρουστεί, αλλά διατήρησε τους στρατιώτες του στις απρόσβλητες θέσεις τους επάνω στη βραχώδη κορυφή. Οι στρατιώτες του Ντόου Τζιαντέ, οι οποίοι είχαν παραταχθεί από νωρίς το πρωί, γύρω στο μεσημέρι άρχισαν να πεινούν, να διψούν και να ζεσταίνονται, και ξεκίνησαν να διαλύουν τις γραμμές. Ο Λι Σιμίν διέταξε τότε μια μονάδα 300 ιππέων να καλπάσουν μπροστά από τους σχηματισμούς του εχθρού και να δοκιμάσουν τις αντιδράσεις του. 

Αμέσως οι στρατιώτες Σία άρχισαν να κλονίζονται. Μια νέα μεγαλύτερη ομάδα ιππικού εστάλη εναντίον της αριστερής πλευράς τους. Ο Ντόου Τζιαντέ διέταξε τον στρατό να οπισθοχωρήσει και να λάβει θέση στα αντικρινά υψώματα, στην ανατολική πλευρά της κοιλάδας. Όμως ο στρατός δεν κατάφερε να διατηρήσει τη στοίχισή του κατά τη διάρκεια της οπισθοχώρησης και άρχισε να χωρίζεται σε ομάδες. Δεν υπήρχαν αμφιβολίες σχετικά με την έκβαση της μάχης. Ένα τμήμα ελαφρά οπλισμένου ιππικού υπό τη διοίκηση του Λι Ντασσουάν, εξαδέλφου του Λι Σιμίν, αναχαίτισε ορισμένες ομάδες αντιπάλων επιβραδύνοντας την πορεία τους, ενώ μια επίλεκτη ομάδα ιππέων, υπό την αρχηγία του ίδιου του Λι Σιμίν, έφτασε στην κορυφή των ανατολικών υψωμάτων, προπορευόμενοι των αποθαρρυμένων εχθρών. 

Η συντριβή του στρατού του Ντόου Τζιαντέ ήταν ολική. Οι νεκροί ήταν 3.000, αλλά οι αιχμάλωτοι έφτασαν τους 50.000, μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο Ντόου Τζιαντέ. Ο ατυχής πολέμαρχος αναγκάστηκε να παρελάσει αλυσοδεμένος μπροστά στα τείχη του Λουογιάνγκ, στις 3 Ιουνίου του 621, ενώ ο Γουόνγκ Σιτσόνγκ, πληροφορούμενος την ήττα του συμμάχου του παραδόθηκε την επόμενη ημέρα.

Ενισχυμένος ύστερα από την κατάληψη των δύο αυτοκρατορικών πρωτευουσών, ο Λι Σιμίν δεν έχασε χρόνο και κατέκτησε τις υπόλοιπες επαρχίες, όπου οι αποδιοργανωμένοι εχθροί του παραδίνονταν σιγά σιγά. Ο Λι Σιμίν πολέμησε για να ανέβει στον αυτοκρατορικό θρόνο ο πατέρας του, ωστόσο ύστερα από 6 μόνο χρόνια, το 626 ή το 627, ανέβηκε στον θρόνο ο ίδιος με το όνομα Ταϊτζόνγκ, το οποίο έλαβε μετά τον θάνατο του πατέρα του, και εγκαινίασε ένα από τα πλέον επικά βασίλεια της κινεζικής ιστορίας.

Χάρτης της Τανγκ Κίνας το 742, που δείχνει τις μεγάλες επαρχίες της αυτοκρατορίας

Σύμφωνα με τον David Graff, η μάχη στο Χουλάο ήταν «η μόνη πιο αποφασιστική εμπλοκή των εμφυλίων πολέμων» που ακολούθησαν την πτώση του Σούι , ενώ ο CP Fitzgerald τη θεωρεί «μία από τις αποφασιστικές μάχες στην ιστορία του κόσμου». Νικώντας τους Ντόου Τζιαντέ και Γουόνγκ Σιτσόνγκ, οι Τάνγκ εξάλειψαν τους δύο ισχυρότερους αντιπάλους τους και έθεσαν τη ζωτική βορειοανατολική πεδιάδα υπό τον έλεγχό τους, εξασφαλίζοντας μια αδιαμφισβήτητη υπεροχή σε όλες τις άλλες ανταγωνιστικές φατρίες και καθιστώντας δυνατή την επανένωση της Κίνας υπό την κυριαρχία των Τάνγκ .Η εξουσία του Τανγκ δεν είχε ακόμη περικλείσει ολόκληρη την Κίνα και εξεγέρσεις σημειώθηκαν για μερικά ακόμη χρόνια. Το πιο αξιοσημείωτο από αυτά συνέβη στα τέλη του 621, όταν οι πρώην αξιωματούχοι της Σία στο Χομπέι ξεσηκώθηκαν ως αντίδραση στην εκτέλεση του Ντόου Τζιαντέ, υπό την ηγεσία του διοικητή ιππικού του Ντόου, Λιού Χέιτα . Ωστόσο, η πορεία του εμφυλίου πολέμου είχε αποφασιστεί στο Χουλάο, και οι διάφοροι ηγέτες των ανταρτών ξεπεράστηκαν ένας προς έναν. ο τελευταίος, ο Λίανγκ Σιντού του Σουφάνγκ, ηττήθηκε τον Ιούνιο του 628, σηματοδοτώντας το τέλος του εμφυλίου πολέμου. 

Στα τέλη του 629, ο Λι Σιμίν, μέχρι τώρα αυτοκράτορας της Κίνας, διέταξε την ανέγερση βουδιστικών μοναστηριών στις τοποθεσίες επτά από τις μάχες που είχε δώσει κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Σε μια χειρονομία που απεικόνιζε την επιθυμία του αυτοκράτορα να θεραπεύσει τις διαιρέσεις της σύγκρουσης, για τον Χουλάο επέλεξε το όνομα «Ναός της Ισότητας στη Συμφωνία». 

Η Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ: Ο θρίαμβος του Νέλσον που έκανε τους Βρετανούς κυρίαρχους των θαλασσών.

Η μάχη του Τραφάλγκαρ αποτελεί τη μεγαλύτερη ναυμαχία των Ναπολεοντείων πολέμων. Σηματοδότησε μια λαμπρή νίκη του αγγλικού βασιλικού ναυτικού υπό τη διοίκηση του λόρδου...

Μάχη του Μπράιτενφελντ (1631): Η Σουηδία αναδεικνύεται σε μεγάλη Ευρωπαική Δύναμη

H μάχη του Μπράιτενφελντ εκτυλίχθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1631 κοντά στη σαξονική πόλη της Λειψίας, στο πλαίσιο της σουηδικής φάσης του Τριακονταετούς Πολέμου. Υπό...